yalnızdım...

Yalnızdım… Doğduğumdan beri…
Sanki hep yalnızdım…
Yalnızca ben vardım…
Sen ise hep oradaydın.
Yanımda
İkilemlerimde, savaşlarımda,
Direnişlerimde, teslim oluşlarımda…
Yabancı değildin bana…
Bendendin, içimden…
Ne olduğunu bilemedim yıllarca,
Çözmeye çalıştım, çözemedim…
Gerçeklik miydin,
Yoksa sığındığım yalan mı?
Anlayamadım.

Oturdum…
Sırtımı verdim denize
Saçlarımın arasından güneşin batışını gördün,
Güneşi kirpiklerinle gölgeledim…
Her gel-gitimi seninle noktalarken
Yoruldum.
Alıştım.
Sana, varlığına, yokluğuna,
Ve yorulmaya…

Sensizliğe her soyunuşumda,
Biraz sen’le örtündüm…
İzin verdim, bedenimde akan sıcaklık olmana
Gözlerimi yumup da
Derin bir nefes olup deneyince
İçine girmeyi,
Yokluğunla savaştım sonunda
Alıştım yokluğuna,
Varlığından da çok…
Bir de yorulmaya tabii ki…

Oturdum…
Sırtımı verdim kendime
Güneş batsın istedim,
Pembe olmak için gözlerindeki
İstedim ki;
Sana yazarken,
Kelimeler çıksın ipek kılıflarından
Dokunsunlar benim için sana
Ne desem yetersizdi o andan sonra
İstedim ki;
O kelimelerin yerinde olsam…
Ben dokunsam sana…
Kırıldı sözcükler…
Parçaları topluyorum şimdi,
Yine sana yazarken bulmak için kendimi
Ne yazsam beğenmiyorum…

blueness

31.08.2006