Gözlerimi kapıyorum... Bir sokak, bir duvar... O, öne eğik başını masumca kaldırıp gözlerinin içine bakıyor... Ona yaklaşıyorsun, o güzel elinle, onun o siyah ve kısa saçlarını sağ kulağının arkasına atıyorsun.
Senin o güzel parmağına onun tek bir saç teli dolanıyor. O da siyah... Onun gözlerine bakıyorsun, bakışlarını kendi eline kaydırmaksızın parmaklarını yere doğru silkeliyorsun.
Ufacık bir darbenle... Saç teli yere düşüyor, yine siyah... Ve ben kendimi o yere düşen tel gibi hissediyorum...
blueness / 19.05.07
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder