bütün bu insanlar dostlarıydı. Tıpkı bu kahve, bu ağlar, bu duvara dayalı direkler, biraz ilerideki cami, çeşme gibi, hepsi dostuydular. (...) Fakat bugün Mümtaz sevincinde yalnızdı ve bu hep böyle olacaktı. Yarın ıstıraplarında yalnız kalacak. Bütün tanıdıkları, dostları için bir muamma, bir meçhul. Yahut hayatın kenarına fırlamış bir rakam olacak, öbürsü gün öldüğü zaman da yalnız ölecekti.
ahmet hamdi tanpınar / huzur
when someone loves you, nil dedi ki...
her zaman mükemmel olmadığını biliyorum...tonlarca problemin,kusurun,eksikliğin... problemlerini tercih ediyorum, hatalarını seviyorum...
ben sadece güzel olanı görürüm, gerisini de kendim hallederim!
( normal bir erkek bunları duyduktan sonra onun peşinden.. ama ben kımıldayamadım!)
...
İstanbul'dan sıkıldım. İstanbul bana fazla geliyor.
Çekemiyorum, duramıyorum, nefes alamıyorum.
Kısa süreliğine ayrılmaya karar verdim İstanbul'dan. İstanbul'u terk ediyorum, tıpış tıpış döneceğim ama 10 gün sonra. Sıkıldım İstanbul'dan, her yer, her şey fazla geliyor. Kaçıyorum. Döndüğümde özlemiş olmak için İstanbul'u. Nefes almaya ihtiyacım var. Tanımadığım yerler, tanımadığım insanlar arasında kendimi yabancı gibi hissedip yeniden kendimi bulmam lazım.
Sırt çantamı hazırladım. 7.5 kilo tosuncuk bir çantam var artık. Küçük bir rota çizdim kendime, Hamburg-Prag-Viyana-Berlin-Hanover. Prag öncesi kendimi Kafka'nın kollarına bıraktım. Kendi boyumda kuklalar beğenip, onları taşıyamayacağımı bilerek hüzünlenmek sonra da şirin mi şirin minik bir kukla almak istiyorum kendime. =) Prag'dan ayrılırken Çek köylerine uğramayı unutmayacağım tavsiye üzerine. Bu arada Çek vizemiz yok, ama yine de girebiliriz diye umuyorum =)))
Kendimi tren yollarına bırakıyorum. =) Birlikte çok eğleneceğimizden emin olduğum bir arkadaşımı da sürüklüyorum Almanya'dan. Yolculuğuma da Tehlikeli Oyunlar eşlik edecek. Niloş'un sözünü dinleyip hazırladım pembe fosforlu kalemimi. Nilcim, geldiğimde blogunu yazılarla donatmış ol. Ama bir ölçüsü olsun, kötü kötü bakarım sonra. Hmm... Ölçüsü de... Beni imrendirecek kadar güzel, aklımı yitirmeme sebep olacak kadar muhteşem, görünce yerimde zıpzıp coşacak kadar çok ama kıskandırmayacak kadar az yazı yazmanı bekliyorum senden. :D
Sevgiler
Leyla
Help, I have done it again
dünyanın acılarından uzak tutabilirsin kendini, 
Frank yaşayamaz, yaşama gücü olmadığından yaşayamaz. Esenliğe kavuşamayacaktır. Frank, çok sürmez, ölür, bak görürsünüz. Hepimizde bir yaşama gücü vardır, görünüşe kapılırız, yalana sığınırız bizler, olaylara göz yumabiliriz, iyimser ya da kötümserliğe başvurabiliriz zaman zaman, bir kanıyı savunabiliriz hiç değilse. Ama o sığınmaz bu türlü koruyucu nesnelere. Yalan söylemek elinden gelmez ilkin, beceremez ki... Sarhoş olmayı da beceremez. Sığınacak, başvuracak hiçbir aracı yok elinde. Bizim korunabileceğimiz şeyler onda olmadığından hırpalanıyor ya böylesine. Giyinik insanların arasında çırılçıplak dolaşan biridir o. İster iyilik, ister kötülük olsun, yaşamına yardımcı olacak nesnelerden yoksun olunca, kendi başına bir varoluşçuluk oluyor onunkisi. Kahramanlıktan uzak bir yalnızlık içindedir Frank. Ne var ki, daha yüceliyor, daha erişilmez oluyor böyle olunca. Kahramanlık, yalan, korkaklık! Bir ereğe ulaşmak için hiçbir insan yalnızlığı öne süremez, kullanamaz. Fakat, korkunç bir ileriyi görme sezgisi içinde, tertemizdir; kimseye leke sürmek istemediği için zorlanmıştır bu yalnızlığa. Akıllı kişiler de başkalarını kirletmekten çekinirler, ama onlar her şeyi pembe gösteren, büyülü gözlükler takar... Onlar için başkalarını kirletmek diye bir şey yoktur, incitmek diye bir şey bilmez onlar, durmadan kadın değiştirirler... Milena
maybe that's your way 
Gözlendiğinde, zaman hızlı 
ilerlemez. Gözetim altında tutulduğunu hisseder.Ama zaman,bizim dalgınlıklarımızdan yararlanır.Belki de iki zaman vardır; gözlenilen zaman ve bizi değiştiren zaman...Albert Camus
Oysa bizim bütün güzelliğimiz,
yaşantılarımızla düşündüklerimiz
arasındaki acıklı çelişkinin
yansımalarından ibaretti.
bizimkilere benzeyebilir mi hiç? 
güneşin yüzü denli muhteşemdir boğalar
ve bayat kalabalıklar için öldürseler de onları,
boğadır ateşi yakan,
her ne kadar korkak boğalar da varsa da
korkak matadorlar ve korkak erkekler gibi,
genel olarak boğa saftır
ve saf ölür
sembollerden, hiziplerden ya da sahte aşklardan uzak
ve onu sürükleyip götürdüklerinde
ölen bir şey olmaz,
bir şey geçmiştir
ve neticede kokuşmuş olan
dünyanın kendisidir.
charles bukowski
minnak, bunu çok seveceğini biliyorum !...
tüm nefretiyle dediğim dedik,
sallayıp şişman, terli kollarını
canın cehenneme diye yırtınıp
yırtınıp kira kira diye
çünkü yamuk yapmıştı dünya
ikimize de.
charles bukowski
hiçbir şeyin önemi yok sızdıran bir lavabodan başka,
hayat içindeki boşluklar,
bekleyişler, durmalar,
haddizatında boş değildirler.
en az hareketler kadar
doludurlar. ne yazık ki
herkes acele içinde. mesela
durakta bekleyenler bile
durmakta oldukları halde
aceleyle duruyorlar. durmak
bile aceleyle yapılabiliyor.
aslında bekleyişler en
acele, gelmeyişler en
sabırsız. aslında yürümek,
hareket etmek, bir şeyler
yapmak, yemek yemek
aceleyi, telaşı azaltıyor.
durmak en hızlısı, en
yorucusu. keşke
boşlukları istenilen
mânâda boş
bırakılabilsek. aslında
boşluklar varoluşa imkân
tanırlar. sizinle benim bile
ayrı ayrı varoluşumuz
aramızdaki boşluktur. resim
yapanlar bilirler, boşluğa
hakim olamazsanız,
boşluğun arasından kendini
gösterecek form asla
görünmez. notalar,
aralarındaki boşluklar
nedeniyle müzikal bir
kaliteye ulaşırlar. yoksa
curcuna olurdu
duyduğumuz. kalp
atışlarımızın, soluk alış
verişimizin sıhhatli olması
için aralarında boşluklar
olmalıdır. bizi yaşıyor kılan
da ölecek olmamızdır. hayat,
İçimde çırpınıp duran bir sürü sözcük var, ağzındaki kancadan kurtulmaya çalışan balıklar gibiler kıpır kıpır...
6 Eylül 2007 öğleni 15.30'da başlayan 12 fimlik sinema maratonu 7 Eylül 2007 sabahı 06.30'da son buldu.Eternal Sunshine of The Spotless Mind ile başlayan silsilede 8 filmin sonunu getirebildik. Saatlerce televizyonun başından kalkmayan ve sayıları 5'in altına düşmemek üzere 7'ye kadar çıkan insanlar, bu dünyadan olmadıklarını kanıtlamak istercesine diğerlerinin gerçekliği reddettiler.
Yapay (!) gerçeklikte en derin aşklardan, uçuk hayalgücüne, makineleşmeye, hayatın anlamına, düzenin yıkıcılığına dalıp çıktık. Zaten Kelebekler Vadisi'nden dönmenin burukluğunu en sarsıcı biçimde hissetmeye devam eden 5 kafadar, The Beach'le derin bir sessizliğe gömüldü. "Paralel evren"in varlığına inanmak istedi, varoluşun hiçliğinde kaybolmanın olasılığıyla korkuya kapıldı.
Biz, beyinlerinde son birkaç yıldır derin endişeler, 
çelişkiler ve korkular ama bunun yanı sıra küçük ama büyük hayaller, en saf mutluluklar, dürüstlük ve içtenlik ve gerçek duygular barındıran 5 kişiydik. Yaratmak istediğimiz, yaşamak istediğimiz dünyanın önündeki engellerle bir müddet yüzleşmek istemedik, her şeyi, engelleri, korkuları, "onlar"ı, canımızı acıtan her şeyi 15 saatliğine rafa kaldırdık ve ait olduğumuza inandığımız paralel evrenin hayalini yaşamayı tercih ettik.
Vadiye dönmek istiyoruz, kendi dünyamızı yaratmak istiyoruz, içimizdeki beyazlığı "onlar"a rağmen korumak istiyoruz. Maskelerimiz yok, isimlerimiz yok, unvanlarımız yok, yalnızca biz'iz... Yalnızca hayallerimiz var. Belki dünyayı dolaşmayı, belki bir küçük sahaf dükkanı, belki bir sushici açmayı hayal ederek öze dönme umudunu taşıyoruz =) Onlar'a ve bu dünyanın sahteliğine karşı kendimize, benliğimize sadık kalmaya çalışıyoruz.
İyi varsınız deliler... Dahi yönetmenlerin yarattığı hayal dünyasında 15 saatin sonrasında, en tatlı uykular için daha nice gecelere =)
blueness
